Riep ik 3 jaar geleden nog dat een camera op een telefoon onzin was, sinds de integratie van mobielinternet is het feature nummer 1 geworden. De aankondiging van een nieuwe lichtgevoelige lens, 8 MP sensor en 1280p video voor de iPhone 4s was voor mij goed nieuws. Het eerste wat ik vandaag dan ook wilde doen was kijken hoe goed video-opnames zouden zijn. Lees verder →
Ik ben al een paar keer met mijn kinderen naar wat technische musea geweest, maar het is het steeds net niet. Zal wel aan hun leeftijd liggen, 8 en 9 jaar. Of het is net iets te ingewikkeld (Wetenschapstentoonstelling in Museon in Den Haag, waar altijd een paar apparaten het niet meer doen) of het is druk, groot en wat onoverzichtelijk (NEMO in Amsterdam). Het watermuseum in Arnhem vinden ze erg leuk. Simpele testjes en spelletjes en een laboratorium waar je grappige proefjes mag uitvoeren. En als het techniekmuseum HEIM in Hengelo nou wat dichterbij voor ons was geweest, zouden we daar zeker vaker zitten.
Nou liepen we vorige zondag onverwachts tegen een pareltje van de science centres aan: Science Centre Delft. Aangezien we een museumkaart hebben en het museum nog maar een uurtje open zou zijn, was het de gelegenheid om even kort te neuzen (dat is het mooie van zo’n museumkaart: als de concentratie na een uurtje weg is, hoef je niet langer te blijven omdat papa net 12 euro entree voor iedereen heeft neergelegd en het zonde is om al weg te gaan.)
De omschrijving die ze zelf geven, klopt als een bus: “Inspiratie, creativiteit, actualiteit en échte interactie. Dit zijn de uitgangspunten van Science Centre Delft. Het is een ontmoetingsplaats en podium voor studenten, wetenschappers en bezoekers. Elementen als ‘de mens’, ‘ontwerpen’ en ‘bouwen’, staan centraal in de uitgangspunten. Science Centre Delft is een zoektocht, spannend en nog niet af, net zoals de wetenschap.’. Het voelt inderdaad nog niet af, maar dat geeft een ongedwongen sfeer, alsof je een beetje mee mag helpen. Dat wil trouwens niet zeggen dat er nog niets werkt of zalen nog gesloten zijn. Integendeel, elke proef, opstelling of experiment is goed uitgedacht en als je kijkt naar ‘usablility’ laat men weinig aan het lot over. Meestal heeft een proef een wérkend scherm met een TUtube-filmpje waarin een student de test uitlegt en waar het om gaat. Daarna kun jezelf aan de slag. In de korte impressie hieronder heb ik mijn kinderen bij 2 van die proeven gefilmd met mijn iPhone. Ze hebben lol, denken na over een plan van aanpak en worden geprikkeld als het juiste resultaat nog niet is bereikt. Hier komen we dus zeker nog een keer terug. Waarschijnlijk aan het eind van de dag een keer, want zoals je ziet is het dan rustig…..nog wel.
3D met een bril werkt tegenwoordig fantastisch, maar zonder bril was ik nog niet zo overtuigd. Je verlegt in feite het glas van je ogen een stukje verderop naar het scherm. Je moet opeens recht voor het scherm zitten en het liefst dichtbij. En dan kan er nog steeds niemand meekijken, dus voor TV is het niet zo’n goede optie. Voor mobile gaming is het een ander verhaal, dat bleek vandaag tijdens de previewparty van de Nintendo 3DS. Voor Stylecowboys heb ik me een uur lang aan allerlei 3D-games blootgesteld en meer…
Lees hier verder.
Via Facebook werd ik gevraagd om uit het hoofd mijn 15 favoriete albums aller tijden te noemen. Niet de beste albums, niet de mooist klinkende albums, niet de bestverkopende albums, maar de albums die op mij het eerste te binnen schieten als favoriet. Blijkt dat je al gauw met een lijstje komt waarvan elk album een bepaalde rol in je leven heeft gespeeld, waar bepaalde gevoelens of herinneringen naar boven komen en die je waarschijnlijk heel vaak hebt gedraaid. Dus, zonder enige volgorde, hier mijn 15 favorieten met kort commentaar en via een Spotify-playlist ook te beluisteren:
Beatles – 1967-1970
Hier is het allemaal mee begonnen. Op mijn vierde samen met mijn ouders gekocht in de Albert Heijn (ze hadden daar toen nog echt grote vinyl bakken in 1976) en letterlijk grijs gedraaid. Op koninginnedag wilde ik verkleed als Paul McCartney naar school, maar moest uiteindelijk met veel tegenzin als kunstschilder van mijn moeder.
Kiss – Double Platinum
In 1978 was ik na “I Was Made For Lovin’ You” helemaal verkocht en tot 1982 draaide ik gemiddeld 3 uur per dag mijn 30 platen van Kiss. Ik had in het begin nog geen koptelefoon en snapte niet dat mijn ouders en zussen er af en toe genoeg van hadden. Dit keer mocht ik wel als Ace Frehley verkleed op koninginnedag. Gauw het pak maar eens zoeken, want mijn zoontjes willen ook als Kiss.
Michael Jackson – Thriller
Een album wat blijft intrigeren. Dit boek erover wil ik altijd een keer lezen, maar veel van de anekdotes zijn verspreid op internet te vinden.
Steve Vai – Passion & Warfare
Via medestudenten tijdens mijn opleiding Muziektechnologie aangeraden gekregen. Ik kan me nog herinneren dat “Erotic Nightmares” zo ruig op mij overkwam dat ik die altijd oversloeg. Later werd dat juist een favoriet.
Lyle Mays – Lyle Mays
Naast Bruce Hornsby een pianoheld van me. Een album wat je van begin tot eind moet luisteren en moet ervaren.
Dave Weckl – Master Plan
Super technisch drumspel, maar tijdens mijn conservatoriumstudie was dit juist de plaat met het toetsenwerk wat indruk op ons maakte.
Thomas Dolby – Aliens Ate My Buick
Onbekend album, maar zit zo goed in elkaar. Hij heeft eerst een jaar de numers met de band gespeeld, voordat ze het in de studio opnamen en dat is te horen.
Kenny Loggins – Leap Of Faith
Referentie CD in mijn begintijd bij Wisseloord studios
Bonnie Raitt – Luck Of The Draw
Tijdens een drieweekse trektocht door 4 staten in de VS, draaide ik dit samen met mijn aanstaande vrouw van een cassette die we bij een pompstation hadden gekocht. Een paar maten van 1 van deze nummers en we zitten in gedachten alweer op de lange weg van San Diego naar Phoenix. Samen met Thriller en Embrya, één van de best klinkende platen uit dit rijtje.
Incognito- Positivity
Naar aanleiding van één van de beste concerten die ik in Paradiso heb gezien.
Prince – Lovesexy
CD met 1 track voor alle nummers. Super onhandig, maar heb daardoor elk nummer altijd wel gehoord (wat je tegenwoordig niet meer van elk album zou kunnen zeggen)
Maxwell – Embrya
Wat een sfeer, wat een sound, iets teveel perfectie, maar zo zwoel.
Van Halen – Balance
De broertjes Gelderblom brachten me allerlei gitaarhelden bij. Naast Satriani hebben we het promoticoncert van Balance met 300 anderen in Luxor in Arnhem mogen opzuigen, wat een band.
Mike Stern – Jigsaw
Elke solo kan ik nog meezingen. Ik had namelijk de meesten uitgeschreven en eentje uitgevoerd voor mijn overgangsexamen in Rotterdam. En dat voor een toetsenist 
Yes – Talk
De single “The Calling” heb ik samen met Chris Squire van 8 minuten naar 4 minuten mogen editten. Ik heb wel iets van 10 versies naar de man gestuurd en de uiteindelijke versie, was mijn versie. Waarschijnlijk nooit op de Nederlandse radio gedraaid, maar was er wel trots op (en nog steeds).
Zo’n klusje wat je maar vooruit blijft schuiven. Het heeft een paar weken geduurd, maar ik heb op dit moment meer dan 70 van mijn artikelen (en artikelen over mij) weten te verzamelen en gerangschikt op onderwerp en datum bij elkaar geplaatst op de blog, rechtsboven onder het kopje “Artikelen“. Onderverdeeld in meerdere categorieën vind je hier verschillende weblinks, maar vooral veel PDF’s.
Highlights: 37 desktopmonitors voor Interface, in-ear-koptelefoon-multitest voor hifi.nl, The Flip voor Bright en Masterfiles, Axiotron Modbook, de eerste iPhone, interview met Mike Stern en alles over de aankoop van Wisseloord Studios en New Wisseloord Recordings.
Op Interface.nl kwam ik dit volgende artikel tegen (de opmaak daar was niet zo denderend, dus heb het even hier geplaatst). Erg cool dat ze zo enthousiast over onze nieuwe studio zijn:
Strakke studio’s in Soest
Nieuw onderkomen voor The Saint of Sound en GieSound
gepubliceerd op: 08-07-2010 15:11 | Soest | NL | bron: Interface.nl
© 2010 Interface.nl Auteursrecht- en databankenrecht voorbehoud.
Op 25 juni jl. werd Studio 41 in Soest feestelijk geopend. In dit prachtige lichte pand huizen verschillende bedrijven. The Saint Of Sound mastering services, het bedrijf van mastering engineer Sander van der Heide, heeft er twee compleet nieuwe masteringstudio’s ingericht.
Masteringruimte 1 bevat vijf Dunlavy speakers en de mooiste analoge randapparatuur van o.a. SPL, Manley en Elysia, en is akoestisch ontworpen door David van Olst. Masteringruimte 2 heeft voor afluistering twee Duntech speakers en een pc-systeem met een lading aan high tech plugins. Nieuwe kracht bij The Saint Of Sound is mastering engineer Pier Durk Hogeterp, die evenals Van der Heide regelmatig bijdragen levert aan Interface; in editie 140 tekende het duo nog voor het overzichtsartikel over kleine monitors.
Naast de ruime eetkeuken en een presentatieruimte met veel daglicht bevat het pand nog drie studio’s. Pixility houdt zich bezig met dvd- en Blu-ray-authoring, terwijl SoundFocus van Mereijn van der Heijden tekent voor audiodescriptie en audiopostproductie voor films en tv. GieSound is de mixstudio van Guido Aalbers, die Interface-lezers misschien kennen van zijn verhalen over Michael Brauer’s multibuscompressie (Interface 101) en Aalbers’ eigen productie van het laatstverschenen Miss Montreal-album (Interface 130). Centraal in deze ruimte staat de custom built mixer die gebaseerd is op vintage Neve en Calrec consoles, maar die natuurlijk is voorzien van allerlei handige moderne toevoegingen. Daarnaast een krachtig Pro Tools HD-systeem en een keur aan analoge randapparatuur.
Studio 41 kent een vliegende start; al voor de officiële opening werd er volop gewerkt aan de meest uiteenlopende producties. Interface magazine komt later dit jaar met een uitgebreid studioportret. (Mark van Schaick)
——–
Ik heb wat foto’s op mijn Flickr-account gezet, waarvan hier eentje met Nikki, Wout en William Wixley die het belang van parallelle compressie voor hun zangstem bespreken:
