sander van der heide

In 1996 heb ik een album geremasterd van André Popp, Delerium in Hi-Fi. Blijkbaar was dit een favoriet album van Bob Ludwig, want een paar jaar later stuurde hij mij een e-mail waarin hij liet weten hoe goed hij die plaat vond klinken en vroeg hoe ik het had aangepakt. Dat was voor mij een mooie binnenkomer om de mastergoeroe zelf van alles te vragen. We mailen sindsdien geregeld met apparatuurtips of over werkwijze.

Het leuke is dat hij heel goed onthoudt wat ik mooi en niet mooi vind klinken en zo heeft hij mij de Dunlavy’s aangeraden waar ik nu op werk. Ook wist hij dat ik de Weiss BW102 op veel punten mooier vind klinken dan de bijvoorbeeld nieuwere DS-1. Ik werkte tot nu toe nog op een set die we destijds bij Wisseloord hadden gekocht voor iets van 20.000 gulden.

Hoe gaaf dat hij me onlangs liet weten een ‘pakketje’ te sturen met iets wat ik wel zou kunnen gebruiken als backup. Dat pakketje bleken 2 enorme BW102 sets te zijn die, eentje van Ome Bob zelf en eentje van zijn tweede engineer, Adam Ayen. Als backup? Elke set van hun was ongeveer 2 keer zo groot als die van mij en daarnaast met de 88/96 kHz-optie van 12.000 euro. Ik was stomverbaasd. Samen met mijn tweede engineer Pier Durk Hogeterp hebben we de 2 sets samengevoegd tot 1 grote superset en mijn set maar gauw op zolder gezet.

vrijdag 25 juni is ie te bewonderen en te horen bij de opening van onze nieuwe masteringstudio.

Stichting Opwekking brengt al drieëndertig jaar lang een CD (eerst cassette’s) per jaar uit van de nieuwe liederen uit de opwekkingsbundel. De verkoop van die CD’s is al jaren ver boven de 20.000 stuks en zo te zien blijft dat nog wel even doorgaan. Dit jaar organiseren ze bij Walibi World voor de 40ste keer de Opwekkingsconferentie met een bezoekersaantal van boven de 50.000 mensen.

De productie van de CD neemt ruim een half jaar in beslag en loopt elke keer weer met een strak schema. De mastering wordt al 3 maanden van te voren ingepland en er is weinig speling aan het einde. Zoiets heeft een producer nodig die de planning in de gaten kan houden, maar ook het creatieve aspect van een 20-koppige band en 3 dagen live-opnames moet beheersen. Zo’n producer is Elisa Krijgsman, die al meerdere malen de CD’s van Life @ Opwekking heeft geproduceerd (de tienervariant van Opwekking). Aangezien veel mensen naar de conferentie toeleven en tijdens het productieproces zoveel mogelijk op de hoogte willen blijven, heeft Elisa dit keer een videoblog bijgehouden op FaceBook. Het laatste filmpje is tijdens de masteringsessie bij The Saint of Sound opgenomen:

In het blad Interface is een leuke column te vinden: Het favoriete apparaat…. In de April-uitgave mocht ik een apparaat uitkiezen waar ik helemaal weg van ben. De keuze was snel gemaakt: De Elysia Alpha Mastering Compressor. Ruim een jaar geleden aangeschaft, meer dan 9000 euro ex BTW, maar toch geen moment spijt van gehad. Wat een mogelijkheden, wat een ‘schoon’ apparaat. Het meest aparte is wel dat je een mix kan compressen, zonder dat je ‘m hoort werken. Klinkt tegenstrijdig, want waarom zou je ‘m dan gebruiken? Precies waar een compressor voor bedoeld is: om de dynamiek onder controle te houden. Wil ik echt een lekker compressie horen, dan grijp ik naar mijn Manley Vamu of de Weiss BW102.

Het belangrijkste gedeelte van mijn nieuwe studio zijn toch wel de akoestische panelen. Op de foto zie je de eerste die geplaatst zijn. Hoe ze precies werken, daar zou ik alleen achterkomen door ze uit elkaar te halen, maar in principe halen de vervelende resonanties uit de ruimte weg, diffuseren ze het geluid, absorberen ze de eerste reflecties en zorgen ze dat het laag een stuk strakker is geworden. Ze moeten nog mooi afgewerkt worden met geperforeerde platen aluminium over de zwarte gedeeltes. Dan nog de verlichting, speakerstandaards en het wegwerken van de deur. We’re getting there!

Terwijl de akoestiek van mijn masteringsuite (intern genaamd “Masteringsuite Goliath”) wordt afgerond, krijgt Pier Durk (junior mastering engineer, voorheen stagiair) zijn eigen ruimte aan het eind van de gang (naast de mixruimte van Guido Aalbers). Aangezien de ruimte ongeveer de helft kleiner is dan die van mij, heet deze suite op dit moment “Masteringsuite David”. Ik hoop dat die naam niet profetisch is, aangezien het lot van Goliath.

We hebben een waanzinnige set speakers, de Duntech Crown Prince, gevonden en na wat onderhoud van de woofers zijn ze echt in super staat. En laat ook op de Bose-speakers op zijn buro! Verder gaat Pier volledig digitaal masteren op Sequoia van Magix. Akoestiek van deze ruimte hebben we voornamelijk zelf gedaan (ik zeg we, maar lees: Pier Durk en stagiair Michael de Gans, ik heb meer de kleurstelling mogen kiezen:-). De ruimte en speakers klinken verbazingwekkend goed, ik zou er zo zelf kunnen zitten.

Tjitte Jan, de broer van Pier, is fotograaf en maakte afgelopen week tussen neus en lippen alvast een paar leuke foto’s:

Zoals je op de volgende foto’s kan zien, kunnen de klanten op een ereplaats voor de editingset zitten: Lees de rest van dit artikel »

Wow, wat een verschil, als je nu gewoon al praat in de ruimte met deze muur van QRD-diffusers van 5 meter lang en 2 meter hoog. Het klinkt allemaal directer, maar niet droog, heel apart. Toevallig kwam fotograaf Bullet-Ray gisteren op bezoek bij Guido Aalbers en was zo vriendelijk om een foto te nemen, aangezien het mij met m’n point-and-shooter niet wilde lukken.