sander van der heide

Nu de laatste paar jaar steeds meer grote studio’s plaats moeten maken voor zolderkamertjes en kleine productiesetups, zie je dat de speakerfabrikanten zich hierop aanpassen. Daar waar de winst werd gemaakt op de enkele jumbovlagschipspeakers die men plaatste in de gerenomeerde studio’s, is dit verlegd naar de kleine winstmarges van grote hoeveelheden desktopspeakers die worden doorgeschoven. Een markt die men financieel dus heel serieus moet nemen, want klein geleerd is oud gedaan. Aangezien deze kleine boxjes steeds vaker de enige referentie zijn in een danceproductie, audiopostproductie of tijdens een stemopname, werd het tijd te bepalen welke van deze setjes echt geschikt zijn voor dit doel en welke setjes niets meer zijn dan een doosje waar geluid uitkomt. Dus heb ik samen met Pier Durk Hogenterp en Michael de Gans de afgelopen 4 maanden 37 van deze setjes beluisterd. Dat er niet alleen een groot verschil in prijs, maar ook een groot verschil in kwaliteit is, bleek al snel.

Het eindresultaat van deze test kun je nalezen in het juli/augustus nummer van Interface verspreid over maar liefst 8 pagina’s. Goeie kost dus voor de zomervakantie om na het lezen te bepalen welke je in huis moet halen. Niet alleen voor de muzikant/producer/technicus, maar ook als je een leuke set naast je beeldscherm wilt hebben. Daarom hebben we een onderscheid gemaakt tussen Desktopspeakers en Desktopmonitors. Twee sets van de 27 hebben al een thuis gevonden in Mastering 2 en de DVD-authoring/video-editing. Na het lezen, kun je waarschijnlijk wel raden welke.

Zo af en toe naast alle gadget- en hifirecensies, waag ik me aan een journalistiek stuk. In dit geval over de toekomst van muziekauteursrecht naar aanleiding van wat rake uitspraken van Hans van Berkel, directeur van SENA, in een artikel in het blad “Right!”. Het is gelijk ook mijn eerste samenwerking met megaweblog Frankwatching, dus voor de exclusiviteit die zij graag wensen, is het volledige artikel hier te vinden.

Zo’n gevoelig onderwerp als auteursrecht, internetpiraterij en de toekomst van de muziekindustrie kun je als journalist het beste maar zo objectief mogelijk benaderen, maar met mijn achtergrond kan ik het niet laten mijn mening af en toe te laten doorschemeren.

Ik ben het in ieder geval wel eens met Van Berkel, dat de belevingswaarde (maar ook de financiële waarde) van muziek degradeert. Als je dat als feit accepteert, zullen sommige mensen hun visie, strategie en verdienmodel moeten aanpassen. Er zijn verschillende reacties op dit gegeven.

reactie 1: Van Berkel legt vreemd genoeg de link tussen waarde en kwaliteit. Dus als je muziek weer waardevol wil maken, dit de verantwoordelijkheid van componist en uitvoerenden is. Omdat muziek dan weer waarde heeft, zal verkoop weer toenemen.
reactie 2: De oorzaak leggen bij de ‘overkill’ aan gratis muziek die voorhanden is. Zij het in het legale en illegale vorm. Dus platleggen die hap. Geen Last.fm, Pandora of Spotify meer en laat BUMA maar weer proberen The Pirate Bay plat te leggen. Als het niet meer te krijgen is, moet je het weer gaan kopen.
reactie 3: Het feit accepteren en in paniek proberen je geld ergens anders vandaan te halen. Bijvoorbeeld bij je artiest met een 360-gradencontract of via de internetprovider met het verhogen van de abonnementskosten.
reactie 4: Er is een nieuwe mogelijkheid die ik in mijn artikel aankaart: Accepteren dat de consument niet wil betalen voor muziek. Deal with it! Dan kun je je richten op een ander vraagstuk: Voor wie heeft muziek, een compositie, nog wel waarde?

Lees hier verder

Uiteindelijk heb ik de Squeezebox in zoveel vormen op de testbank gekregen, dat we deze maar eens een keertje wilde overslaan. Desondanks stuurde Logitech de allerlaatste Squeezebox aanwinst toch op en als je dan eenmaal stiekem even wat uitprobeert, ben je zo weer een maand verder met experimenteren. Dit is absoluut één van de meest interessante radio- en -audiostreamers van dit moment, alhoewel je door het prijskaartje van 300 euro toch wel wat meer functionaliteit had kunnen verwachten. De Apps zijn nog niet echt lekker uitgewerkt, er is geen video-uitgang of mogelijkheid om YouTube-filmpjes af te spelen, het aansluiten van een externe disk of USB-stick vraagt om serversoftware die nogal omslachtig is en Last.FM of Pandora is vanwege auteursrechtelijke restricties hier niet mogelijk. Daarentegen kan ie wel weer uncompressed tot 96 kHz/24 bit afspelen, is practisch elk internet radiostation te vinden en is het display superscherp (dus als fotolijstje met je flickr-account prima te doen). Leuke functie ook dat als je bijvoorbeeld een track van Marcus Miller afspeelt, deze van een Flickr-feed met Marcus Miller-tags kan worden voorzien.

De complete recensie, plus wat filmpjes die ik met de Zoom Q3 heb geschoten, is hier op Hifi.nl te lezen.

Voor Hifi.nl ben ik een serie artikelen aan het schrijven over het gebruik van Apple-producten in je Hifi-setup. Het eerste artikel gaat over een simpele setup van een Mac (in dit geval een Mac Mini) als mediacenter. In de volgende artikelen ga ik verder in op het plaatsen van een Mac in een netwerk en het benaderen van je media op afstand. Verchillende programma’s als iTunes, Plex , Sonic Solutions’ Amare en natuurlijk iPhone Apps komen aan bod. Als je wat tips hebt of wat leuks tegenkomt wat ik kan gebruiken, het is altijd welkom. Zo kreeg ik van fotograaf Klaas Guchelaar deze foto waarop je zijn setup met een Mac Mini Media Center ziet, samen met een iPhone/iPad/iPod Touch: een ideale opstelling.

Aangezien Mees het snoer van mijn geleende AKG-koptelefoon had doorgekauwd (Nee, Mees is geen hond, maar mijn zoontje van 7 jaar), was ik op zoek naar iets robuusters voor hem. Ik wilde net een DJ-koptelefoon van UltraSone bestellen, toen ik deze van Griffin kreeg (samen met wat coole hoesjes voor de iPhone). Een praktijktest dus.

Op de verpakking van de MyPhones staat voor 3 tot 12 jaar. Hoe onderscheidt een koptelefoon zich door alleen voor kinderen te zijn bedoeld. Ten eerste door de grootte. Ik kan hem zelf niet over mijn hoofd heen krijgen, dan zitten ze halverwege mijn oren. Bij Mees zitten ze perfect. De uitstraling van het geheel is nogal kleuterachtig, dus ik denk dat 3 tot 8 jaar een betere categorie is.

De koptelefoon komt in een opbergkoffer die het kind zelf kan ‘customizen’ door 1 van de voorvellen in het venster te plaatsen (lichtblauw met robots voor de jongens, roze panda’s voor de meisjes, oranje sterren voor beiden en wit om zelf te kleuren). In dezelfde prints kun je ook schijfjes in het oorkussen plaatsen. Nieuwe blanco vellen zijn hier te downloaden.

De klank is niet heel erg bijzonder, ik zou dan eerder voor een Sennheiser PSX-100 gaan. Wat wel bijzonder is, de verzwakker die standaard aangaat. Op een IPod krijg je in totaal niet meer dan tweederde van het normale signaal (volgens Griffin 85dB SPL). Hetzelfde effect zou je ook kunnen bereiken door de geluidsbeveiliging van de iPod aan te zetten, maar met deze koptelefoon bescherm je altijd de tere kinderoortjes. Mees luistert bijv een tijdje naar z’n iPod Nano en sluit de avond dan af met wat radio op zijn CD-spelertje.

In de Apple store kost de Griffin MyPhones €39, maar bij soundwear.nl zag ik ze voor €27. Zoals je ziet in de deze video (overigens in 1080p geschoten met de SONY HD Bloggie) is Mees er erg over te spreken en ik ook.

Vandaag moet ik voor het blad HET een recensie schrijven van de SONY Bloggie. Ik heb alvast een soort eerste kennismakingsfilmpje gemaakt. Ik ga dat proberen wat vaker te doen en ook wat eerder voor de test, zodat ik misschien al wat feedback kan terugkrijgen waar ik volgens jullie op zou moeten letten of misschien al vragen als “Zit er ook beeldstabilisatie op?” of “is ie Mac-compatible?” al kan meenemen (in dit geval trouwens is het antwoord voor allebei: ja). Maar nu dus…..de Bloggie.