sander van der heide

Zo af en toe naast alle gadget- en hifirecensies, waag ik me aan een journalistiek stuk. In dit geval over de toekomst van muziekauteursrecht naar aanleiding van wat rake uitspraken van Hans van Berkel, directeur van SENA, in een artikel in het blad “Right!”. Het is gelijk ook mijn eerste samenwerking met megaweblog Frankwatching, dus voor de exclusiviteit die zij graag wensen, is het volledige artikel hier te vinden.

Zo’n gevoelig onderwerp als auteursrecht, internetpiraterij en de toekomst van de muziekindustrie kun je als journalist het beste maar zo objectief mogelijk benaderen, maar met mijn achtergrond kan ik het niet laten mijn mening af en toe te laten doorschemeren.

Ik ben het in ieder geval wel eens met Van Berkel, dat de belevingswaarde (maar ook de financiële waarde) van muziek degradeert. Als je dat als feit accepteert, zullen sommige mensen hun visie, strategie en verdienmodel moeten aanpassen. Er zijn verschillende reacties op dit gegeven.

reactie 1: Van Berkel legt vreemd genoeg de link tussen waarde en kwaliteit. Dus als je muziek weer waardevol wil maken, dit de verantwoordelijkheid van componist en uitvoerenden is. Omdat muziek dan weer waarde heeft, zal verkoop weer toenemen.
reactie 2: De oorzaak leggen bij de ‘overkill’ aan gratis muziek die voorhanden is. Zij het in het legale en illegale vorm. Dus platleggen die hap. Geen Last.fm, Pandora of Spotify meer en laat BUMA maar weer proberen The Pirate Bay plat te leggen. Als het niet meer te krijgen is, moet je het weer gaan kopen.
reactie 3: Het feit accepteren en in paniek proberen je geld ergens anders vandaan te halen. Bijvoorbeeld bij je artiest met een 360-gradencontract of via de internetprovider met het verhogen van de abonnementskosten.
reactie 4: Er is een nieuwe mogelijkheid die ik in mijn artikel aankaart: Accepteren dat de consument niet wil betalen voor muziek. Deal with it! Dan kun je je richten op een ander vraagstuk: Voor wie heeft muziek, een compositie, nog wel waarde?

Lees hier verder

Nu bijna 20 jaar lid van deze club, moet ook ik toch even reageren op de schokkende berichten van vandaag. Bijgesloten 2 filmpjes van Vincent Evers die uiterst respectvol, maar toch duidelijk met een houding van “Hoe komen jullie hierop? Ik snap het niet?”, duidelijke antwoorden van directeur Cees Vervoord en manager digitaal Antal de Waij weet te ontlokken. Duidelijk, maar daarmee niet gelijk bevredigend. Grote tendens blijft toch “hoe kunnen we hier nu vat op krijgen”.

In de filmpjes is te horen wat nou precies het plan is van Buma/Stemra en het net staat er na vandaag vol mee. De officiële uitleg van Buma/Stemra zelf is te lezen in hun brochure “Fair Play Music”. Ik zal dit dan ook niet herhalen, maar wil er wel op ingaan en waarschijnlijk in de comments ook nog op terugkomen.

Meneer Vervoord geeft het al aan, 20 euro voor een embedded filmpje waarin auteursrechtelijk beschermde muziek in voorkomt. Op persoonlijk blog of zwaar commerciële website. Oftewel geen verschil van aantal kliks, aantal bezoekers, commercieel, non-commercieel. Daarnaast is het tarief gebaseerd op de ‘offlinemarkt’. Alsof die tarieven al klopten, maar dan ook nog dit gaan projecteren op een markt die daar totaal los van staat. Was het te moeilijk om onderzoek te doen of een inschatting te maken hoe deze markt werkt? Blijkbaar dus wel. En zeker, dit is geen lichte klus geweest, maar het is jammer dat men met het behartigen van onze rechten op onze muziek, er ook voor zorgen dat die muziek misschien wel eens minder promotie gaat krijgen.

Ik denk dat ik nog wel 2 keer nadenk voordat ik voor 20 euro een filmpje ga embedden van de nieuwste clip van de Black Eyed Peas. Nee, daar ga ik niet eens meer over nadenken, dat doe ik dus niet meer. Maar ja, wie doet het dan nog wel? Zou dit inderdaad het keerpunt zijn van web 2.0 en gaan we weer terug naar copietjes maken op CD’s en die per post aan elkaar versturen ? Straks moet ik gewoon weer in de platenzaak gaan vragen wat goed is en dat kopen. Aha, dat is wat ze willen!

Hier de filmpjes (hoe krijg je die slechte geluidskwaliteit toch elke keer weer voor elkaar Vincent?):

Terwijl de grote 5 nog steeds geen idee hebben of ze nog geld kunnen verdienen met CD-verkoop, terwijl Youtube steeds meer content moet verwijderen vanwege de acties van belangenorganisaties die ter ‘bescherming van’ en ‘uit opdracht van’ de rechthebbenden handelen, zie je gelukkig weer nieuwe creatieve ideeën waar je gewoon erg blij van wordt. Zoals deze mash ups van Kutiman. Samengesteld uit allerlei korte stukjes van Youtube-performances, ben ik benieuwd hoe lang dit soort collages recht van bestaan hebben, voordat de ‘eigenaren’ van de clipjes gaan klagen dat hun originelen ondertussen ook duizenden keren worden bekeken.

Regelmatig bespreek ik met klanten het wel en wee van de muziekindustrie. We zijn het er allemaal over eens dat de verkoop van muziek ‘an sich’ geen toekomst heeft. Het is meer een promotiemiddel en bijproduct geworden. Hoe dan toch nog geld verdienen met muziek? Daar zijn de meningen over verdeeld en de 360-gradendeals en Unique- en Starbuckartiesten is het meest creatieve wat we tot nu toe zien.

Zo ook Groove Armada, die het SONY-label verliet om met drankgigant Bacardi in zee te gaan. Persoonlijk zou ik er van balen dat je als artiest geketend zit aan een merk als Unique, Starbucks of Bacardi. Maar goed, in dit geval is de verspreiding van de tracks heel origineel aangepakt. De eerste track (“Go”, 320 kbps mp3) kun je gratis krijgen. Zodra je deze track 20 keer hebt verspreid, kun je een tweede track downloaden. Als de eerste track dan 200 keer is gedeeld, krijg je track nummer 3 en dat vertienvoudigd zich dus per track. Wat een vondst, legal sharing en je wordt er nog voor beloond ook met weer nieuwe tracks. Je krijgt er een prachtige site bij met statistiek van hoeveel je nog moet delen met anderen met de bijbehorende tools voor je blog en emails. Ik zou zeggen, download ‘m hieronder en ga zelf ook aan de slag.

Ik luister weinig radio (als je last.fm en AOL Radio niet meerekent), dus weet weinig van de laatste ‘hits’. Ik hoor soms wel weer van een Borsato-single die dan weer gelijk op 1 komt, maar dat is het dan ook.Leuk was het dan ook om van Pier Durk te horen dat zijn mastering van de single van Jordy van Loon een geduchte kandidaat was om de single van Marco Borsato’s “Dochters”, mijn mastering, van die troon te stoten. 2 Saint of Sound-masterings, waarvan deze week Jordy bovenaan mag staan.

 

Verder eens in die lijst gekeken en ik werd niet echt blij van een representatie van de singleverkoop/download. Zie ik liever toch de iTunes top 100 waar gewoon klassiekers tussen komen te staan van The Wiz en The Eagles.

De albumverkooplijst ziet er beter uit. Goed te zien dat 5 kwaliteitsproducties die ik heb gemasterd ook nog een beetje verkopen:

nr. 4 Marco Borsato – Wit licht

nr. 8 Lionel Richie – Symphonica in Rosso

nr. 31 Paul de Leeuw – Symphonica in Rosso

nr. 36 Guus Meeuwis – Groots met een zachte G

nr. 39 Bløf – Oktober

nr. 86 Wende – Chante

Nou Pier, kijken of Jordi daar ook nog tussenkomt……..

Muziek als download heeft weinig waarde; Het is harddiskvulling. In feite krijg je op het moment van downloaden een kopie van een digitaal bestandje. Ondanks dat het stukken handiger, goedkoper en milieuvriendelijker is dan de plastictegenhanger, is betalen ervoor nog steeds een struikelblok.

Zeker als het gaat om snel even wat te checken, zijn torrentfiles zo verleidelijk. Als je er eenmaal aan begint krijgen je betaalde downloads steeds minder waarde en je zou het meeste niet eens missen als het weg was.

Ik denk dat een abonnementsregeling bij de iTunes Store nog niet zo gek zou zijn. Een tientje per maand en downloaden wat je maar wilt: duizenden tracks, films en series. Als je echter stopt met je betaling, spelen ze gewoon niet meer af. Ik zou ervoor gaan en misschien wel de kabel opzeggen.

Mee eens of oneens?