Zo af en toe naast alle gadget- en hifirecensies, waag ik me aan een journalistiek stuk. In dit geval over de toekomst van muziekauteursrecht naar aanleiding van wat rake uitspraken van Hans van Berkel, directeur van SENA, in een artikel in het blad “Right!”. Het is gelijk ook mijn eerste samenwerking met megaweblog Frankwatching, dus voor de exclusiviteit die zij graag wensen, is het volledige artikel hier te vinden.
Zo’n gevoelig onderwerp als auteursrecht, internetpiraterij en de toekomst van de muziekindustrie kun je als journalist het beste maar zo objectief mogelijk benaderen, maar met mijn achtergrond kan ik het niet laten mijn mening af en toe te laten doorschemeren.
Ik ben het in ieder geval wel eens met Van Berkel, dat de belevingswaarde (maar ook de financiële waarde) van muziek degradeert. Als je dat als feit accepteert, zullen sommige mensen hun visie, strategie en verdienmodel moeten aanpassen. Er zijn verschillende reacties op dit gegeven.
reactie 1: Van Berkel legt vreemd genoeg de link tussen waarde en kwaliteit. Dus als je muziek weer waardevol wil maken, dit de verantwoordelijkheid van componist en uitvoerenden is. Omdat muziek dan weer waarde heeft, zal verkoop weer toenemen. reactie 2: De oorzaak leggen bij de ‘overkill’ aan gratis muziek die voorhanden is. Zij het in het legale en illegale vorm. Dus platleggen die hap. Geen Last.fm, Pandora of Spotify meer en laat BUMA maar weer proberen The Pirate Bay plat te leggen. Als het niet meer te krijgen is, moet je het weer gaan kopen. reactie 3: Het feit accepteren en in paniek proberen je geld ergens anders vandaan te halen. Bijvoorbeeld bij je artiest met een 360-gradencontract of via de internetprovider met het verhogen van de abonnementskosten. reactie 4: Er is een nieuwe mogelijkheid die ik in mijn artikel aankaart: Accepteren dat de consument niet wil betalen voor muziek. Deal with it! Dan kun je je richten op een ander vraagstuk: Voor wie heeft muziek, een compositie, nog wel waarde?
Op Interface.nl kwam ik dit volgende artikel tegen (de opmaak daar was niet zo denderend, dus heb het even hier geplaatst). Erg cool dat ze zo enthousiast over onze nieuwe studio zijn:
Op 25 juni jl. werd Studio 41 in Soest feestelijk geopend. In dit prachtige lichte pand huizen verschillende bedrijven. The Saint Of Sound mastering services, het bedrijf van mastering engineer Sander van der Heide, heeft er twee compleet nieuwe masteringstudio’s ingericht.
Masteringruimte 1 bevat vijf Dunlavy speakers en de mooiste analoge randapparatuur van o.a. SPL, Manley en Elysia, en is akoestisch ontworpen door David van Olst. Masteringruimte 2 heeft voor afluistering twee Duntech speakers en een pc-systeem met een lading aan high tech plugins. Nieuwe kracht bij The Saint Of Sound is mastering engineer Pier Durk Hogeterp, die evenals Van der Heide regelmatig bijdragen levert aan Interface; in editie 140 tekende het duo nog voor het overzichtsartikel over kleine monitors.
Naast de ruime eetkeuken en een presentatieruimte met veel daglicht bevat het pand nog drie studio’s. Pixility houdt zich bezig met dvd- en Blu-ray-authoring, terwijl SoundFocus van Mereijn van der Heijden tekent voor audiodescriptie en audiopostproductie voor films en tv. GieSound is de mixstudio van Guido Aalbers, die Interface-lezers misschien kennen van zijn verhalen over Michael Brauer’s multibuscompressie (Interface 101) en Aalbers’ eigen productie van het laatstverschenen Miss Montreal-album (Interface 130). Centraal in deze ruimte staat de custom built mixer die gebaseerd is op vintage Neve en Calrec consoles, maar die natuurlijk is voorzien van allerlei handige moderne toevoegingen. Daarnaast een krachtig Pro Tools HD-systeem en een keur aan analoge randapparatuur.
Studio 41 kent een vliegende start; al voor de officiële opening werd er volop gewerkt aan de meest uiteenlopende producties. Interface magazine komt later dit jaar met een uitgebreid studioportret. (Mark van Schaick)
——–
Ik heb wat foto’s op mijn Flickr-account gezet, waarvan hier eentje met Nikki, Wout en William Wixley die het belang van parallelle compressie voor hun zangstem bespreken:
Uiteindelijk heb ik de Squeezebox in zoveel vormen op de testbank gekregen, dat we deze maar eens een keertje wilde overslaan. Desondanks stuurde Logitech de allerlaatste Squeezebox aanwinst toch op en als je dan eenmaal stiekem even wat uitprobeert, ben je zo weer een maand verder met experimenteren. Dit is absoluut één van de meest interessante radio- en -audiostreamers van dit moment, alhoewel je door het prijskaartje van 300 euro toch wel wat meer functionaliteit had kunnen verwachten. De Apps zijn nog niet echt lekker uitgewerkt, er is geen video-uitgang of mogelijkheid om YouTube-filmpjes af te spelen, het aansluiten van een externe disk of USB-stick vraagt om serversoftware die nogal omslachtig is en Last.FM of Pandora is vanwege auteursrechtelijke restricties hier niet mogelijk. Daarentegen kan ie wel weer uncompressed tot 96 kHz/24 bit afspelen, is practisch elk internet radiostation te vinden en is het display superscherp (dus als fotolijstje met je flickr-account prima te doen). Leuke functie ook dat als je bijvoorbeeld een track van Marcus Miller afspeelt, deze van een Flickr-feed met Marcus Miller-tags kan worden voorzien.
De complete recensie, plus wat filmpjes die ik met de Zoom Q3 heb geschoten, is hier op Hifi.nl te lezen.
Sinds ik meer harddiskruimte heb en goeie audiokwaliteit wel kan waarderen, rip ik de meeste CD’s tegenwoordig in Apples Lossless (ALAC= FLAC, maar dan van Apple, dus beter:-). Nadeel is alleen dat de ruimte op mijn iPhone niet meegroeit en ik moet kiezen tussen een paar albums in ALAC op mijn iPhone of de albums dubbelgeconverteerd (ALAC en AAC) in mijn iTunes bewaren.
Gelukkig is daar een nieuwe oplossing voor. Sinds iTunes 9.1 kun je nu ook een optie aanvinken die tot voor kort alleen voor iPod Shuffle-gebruikers was weggelegd, namelijk “Convert higher bit rate songs to 128 kbps AAC).
Even een proef op de som leverde me toch al gauw weer ruim een gigabyte extra ruimte.
Nadeel: Je kunt helaas niet bepalen wat de bitrate moet zijn van de geconverteerde audiobestanden op je iPhone, dat is dus standaard AAC 128kbps. Daarnaast worden ook MP3tje van 320 kbps overgezet naar dit formaat, alles wat maar hoger is dan 128 kbps. Een MP3 krijgt dus een lossy dubbele datacompressie en een ALAC (dit is een lossless formaat, dus een ongeconverteerd origineel bestand) maar 1 keer.
In 1996 heb ik een album geremasterd van André Popp, Delerium in Hi-Fi. Blijkbaar was dit een favoriet album van Bob Ludwig, want een paar jaar later stuurde hij mij een e-mail waarin hij liet weten hoe goed hij die plaat vond klinken en vroeg hoe ik het had aangepakt. Dat was voor mij een mooie binnenkomer om de mastergoeroe zelf van alles te vragen. We mailen sindsdien geregeld met apparatuurtips of over werkwijze.
Het leuke is dat hij heel goed onthoudt wat ik mooi en niet mooi vind klinken en zo heeft hij mij de Dunlavy’s aangeraden waar ik nu op werk. Ook wist hij dat ik de Weiss BW102 op veel punten mooier vind klinken dan de bijvoorbeeld nieuwere DS-1. Ik werkte tot nu toe nog op een set die we destijds bij Wisseloord hadden gekocht voor iets van 20.000 gulden.
Hoe gaaf dat hij me onlangs liet weten een ‘pakketje’ te sturen met iets wat ik wel zou kunnen gebruiken als backup. Dat pakketje bleken 2 enorme BW102 sets te zijn die, eentje van Ome Bob zelf en eentje van zijn tweede engineer, Adam Ayen. Als backup? Elke set van hun was ongeveer 2 keer zo groot als die van mij en daarnaast met de 88/96 kHz-optie van 12.000 euro. Ik was stomverbaasd. Samen met mijn tweede engineer Pier Durk Hogeterp hebben we de 2 sets samengevoegd tot 1 grote superset en mijn set maar gauw op zolder gezet.
vrijdag 25 juni is ie te bewonderen en te horen bij de opening van onze nieuwe masteringstudio.
William Wixley is een artiest die vanaf zijn eerste single eigenlijk altijd verbonden is geweest met The Saint of Sound. Ik heb zijn album gemasterd in Polyhymnia, Pier Durk heeft daarna de single “Singin In” gemasterd en binnenkort hopen we weer wat nieuw werk te mogen opleuken. Erg leuk dan ook dat William even kort kwam aanwaaien om te kijken naar het nieuwe pand. Hij houdt elke dag een vlog bij en geeft een impressie in de echte William-Wixley-style (opname en editing in zijn iPhone!):
is mastering engineer, DVD-producer, gadgeteer, schrijver, spreker, preker, trendwatcher, Nu Disco DJ, drummer, toetsenist, componist, entrepeneur, vader en echtgenoot.
Voor boekingen en vragen kun je me bereiken op: sander@sandervanderheide.nl
Artikelen (RSS)