AIAIAI hoofdtelefoons (review)

door Sander op 14/05/2012 in sandervanderheide.nl met 1 Reactie

Als ik het heb over een pakketje schroot met een dun laagje chroom, dan heb ik het niet over vriendschap, maar over de immens populaire koptelefoons Beats by Dre. De trendy ontwerpen, de verbintenis van Dr. Dre en de hele marketing eromheen staan garant voor het dunne laagje chroom, het pakketje schroot de afschuwelijke trommelvliesbeschadigende sound van dit wanproduct. Ook al vraagt men €200 euro voor een overdreven laag met een schel hoog in een gammele glansende plastic constructie, blijkbaar heeft men het ervoor over.

De Deense firma AIAIAI richt zich in feite ook op trendy mensen die onderweg een goeie sound uit hun iPhone willen horen, liefst met de mogelijkheid om ook je telefoongesprekken te beantwoorden en met een simple en elegant ontwerp. Gooi daar nog eens de doelgroep DJ’s erbij en je hebt een product nodig wat aan aardig wat eisen moet voldoen. Voor Broadcastmagazine heb ik de TMA-1 en The Pipe getest. Lees verder →

SONY NEX-7 (review)

door Sander op 08/05/2012 in recensie met 0 Reacties

De NEX-7 is op dit moment een gewilde camera, maar dat is niet de enige reden dat ie slecht verkrijgbaar is. De overstromingen in Thailand hebben naast de harddisk-productie ook zijn tol geëist bij de fabricage van dit spiegelloze topmodel van SONY. Voor Broadcastmagazine hem ik de NEX-7 onlangs mogen testen.

De zeer kleine vernieuwde NEX-3 en NEX-5 waren eind vorig jaar al met lovende recensies ontvangen, de NEX-7 lijkt dit te gaan overtreffen. De enige kritiekpuntjes zijn misschien de prijs en de slechte beschikbaarheid van goeie lenzen voor deze MILC-camera (Mirrorless interchangeable-lens camera) met een 24-megapixel APS-C sensor. Want de camera blijkt zo goed, dat de huidige SONY-lenzen nog niet het beste laten zien wat de sensor in huis heeft. Het moiréprobleem (wat resulteert in vreemde gekleurde streeppatronen in de details) is nog aanwezig, maar een stuk minder dan bij de NEX-3 en NEX-5.

Het touchscreen van de NEX-5 heeft moeten wijken voor een aanpak van functieloze draaiknoppen die zelf zijn toe te wijzen. Dat is even wennen, maar op deze manier krijg je de functies die jij het meeste gebruikt heel makkelijk onder handbereik. Ik blijf het nog steeds jammer vinden dat het scherm alleen naar boven en beneden kantelt. Opzij, zoals bij Panasonic, zou fijn zijn geweest.

Standaard op een spiegelreflex, maar bij een MILC nooit aanwezig of als optie: een optische zoeker. Bij de NEX-7 is dit een electronische door middel van een hogeresolutie OLED die aangaat als je door de zoeker kijkt. Deze zit naast de ingebouwde  flits en flitschoen, lekker helemaal op de hoek. De body is lekker dun, stevig, mooi afgewerkt, niet te zwaar en ligt goed in de hand.

Zelfs tot ISO 6400 kun je nog goeie resultaten halen en eigenlijk kun je amper de mist ingaan met deze camera. Ook de videoresultaten zijn prachtig. Je kunt zelfs in AVCHD 1080p 60p opnemen en voor filmliefhebbers ook in 24p. Dit is in het laatste AVCHD 2.0 formaat. Voor audio kun je dan de ingebouwde stereomicrofoon gebruiken, maar gelukkig is er ook een audio-ingang voor een externe microfoon. Zelfs met weinig licht kun je toch aardige opnames maken, zoals deze.

De NEX-7 is mondjesmaat leverbaar en dat zal nog wel even duren, want de camera is nu al erg gewild.

Erg goed:

+ kwaliteit foto’s en video (hier kun je een goede indruk krijgen)

+ kantelbaar display

+ microfooningang

+ omvang en afwerking

minder:

- prijs (rond de €1300 inclusief kitlens 18-55mm is gewoon net iets te hoog, maar nog steeds verleidelijk)

- manual focus (die moet je ingedrukt houden, anders schiet deze op automatisch, erg irritant)

- nog niet veel lenzen beschikbaar

 

Bose Companion 20 en ik worden geen maatjes

door Sander op 21/04/2012 in artikel, Hifi, recensie met 0 Reacties

Amar Bose, oprichter van Bose Corporation, zal nooit echt mijn vriend worden. Nou is de goede man 82, woont in de VS en de kans is klein dat we ook letterlijk vrienden worden. Ik bedoel meer dat ik niet echt enthousiast ben over gedachtegoed van de multimultimiljonair. Het draait voornamelijk om psycho-akoestiek en natuurkundig onmogelijke problemen oplossen door geluid te creëren wat er niet is en met een vertekend beeld jou het idee geven dat het er wel is. Zo ook weer de Bose Companion 20.

Het is bijna onmogelijk: een klein setje luidsprekers naast je beeldscherm, zonder subwoofers, met het geluid van een Full Range luidsprekersysteem. Toch hebben ze er bij Bose van alles aan gedaan om met de Companion 20 je het idee te geven dat je daar naar luistert. En eerlijk is eerlijk, dat is ze ook wel gelukt.

Het ontwerp van dit systeem, de binnenkant althans, heeft wel iets weg van een kleine transmissie lijnluidspreker, een combinatie van een speciale platte baspoort met 2 drivers zorgt voor een laag wat je alleen van een subwoofer zou verwachten. Wat het vermogen is, laat Bose niet weten, maar echt heel hard gaat het niet. Het geluid blijft ook erg ‘hangen’ bij de luidsprekers, het draagt niet erg. Je kan dat ook positief opvatten, want als computerluidsprekers zit je toch vlakbij je beeldscherm en is het misschien ook niet de bedoeling dat al je collega’s mee genieten.

Aan de buitenkant ziet het er mooi strak uit met weinig karakter, wat we gewend zijn van Bose. De gril voor de speakers is wel kwetsbaar, mijn testexemplaar had al een deukje en dat was geen fraai gezicht. De bediening is op de speakers weggelaten, maar gaat via een speciale ronde pod. Met een korte aanraking gaat de set aan en het volume gaat via de draaischijf. Ook is hier een extra aux-ingang te vinden en een koptelefoonaansluiting.

De Companion 20 mag dan wel verbluffend veel laag weergeven, de rest klinkt minder impossant. Door een speciale TrueSpace DSP-techniek wordt het hele stereobeeld om zeep geholpen en zijn verhoudingen uit elkaar getrokken. Als het echt klein moet en het mag een paar tientjes meer kosten, kan ik wel de Bose Computer MusicMonitor aanraden, deze hebben door een extra driver ook veel laag, maar dit staat nog in verhouding tot de rest, zijn half zo groot en zien er supercool uit. Ze zijn wel 50 euro duurder dan de Comanion 20, die op de site van Bose voor €249 worden verkocht. Ik vind het nog steeds een hoop geld voor een ‘fake’-sound.

Dit artikel verscheen gedeeltelijk eerder in mijn Techwatch-rubriek in Broadcast Magazine.

Kodak Pulse & the internet of things

door Sander op 19/04/2012 in gadgets met 0 Reacties

Ik heb altijd wat video-items ‘on hold’ staan op YouTube. Ik kom gewoonweg niet aan alles toe, maar hou er ook niet van om alles lukraak online te zetten. Zo kwam ik dit filmpje tegen van de Kodak Pulse 10-inch. Deze was door Kodak opgestuurd naar aanleiding van mijn item bij Tijd voor Max. Jammer dat ik hem toen niet in de uitzending had, want dit is onbetwist één van de beste digitale fotolijstjes die ik heb gezien heb, ook al is het model nu ruim 2 jaar oud.

Voor het tonen van een diashow is een tablet (en dan zeker de iPad 3 met zijn mooie Retina-display) of een screensaver op een computer, nog steeds de beste optie, maar een los digitaal fotolijstje heeft ook z’n voordelen. Ze zijn een stuk goedkoper en wat makkelijker van foto’s te voorzien. De Kodak Pulse is misschien niet de allergoedkoopste (rond de €160 online), maar wel erg makkelijk in het overzetten van je foto’s. Je krijgt namelijk een emailadres speciaal voor dit lijstje. Zo kun je niet alleen zelf, maar ook door anderen foto’s naar je lijstje laten versturen. Handig voor oma, die zonder zelf iets te hoeven doen, alles van de kleinkinderen kan volgen (inclusief een facebook feed). Maar in combi met een site als ifttt.com kun je ook een Instagram-feed rechstreeks naar de Pulse laten zenden. En vanuit de Pulse kun je vrij simpel de foto’s ‘liken’ of van commentaar voorzien.

Kodak mag dan op het randje van een faillissement staan, zolang de server voor deze service blijft lopen, heb je met de Pulse een Smart Picture Frame.

SONY PS Vita is geen match voor de iPod Touch en Nintendo DS

door Sander op 17/04/2012 in recensie met 0 Reacties

Voordat de SONY PS Vita in Nederland werd gelanceerd hebben we in huize Van der Heide een tijdje mogen spelen met een prototype. Sommige meegeleverde games waren nog in de pre-release-fase en een aantal functies waren nog niet ge-activeerd, maar een goede indruk was zeker te krijgen. Een prachtig 5-inch OLED-scherm met fantastische graphics, zorgen ervoor dat een game als Wipe Out 2048 een PS3-waardige ervaring oplevert. Vreemd genoeg (of juist niet) zorgde het er niet voor dat mijn kinderen hun iPod Touch of Nintendo DS opzij wilden leggen.

Na de Nederlandse release op 22 februari, werden de eerste apps voor de PS Vita ge-activeerd, Twitter, Facebook, Foursquare en Flickr. Een eerste stap om de PS Vita niet alleen als portable game-console te beschouwen, maar om nou gelijk te spreken van een overweldigend offensief tegenover de iPod Touch met z’n 300.000 beschikbare apps uit de App Store, dat nou ook weer niet. Blijkbaar is SONY toch nog wat voorzichtig en probeert men de hardcore gamers niet teveel op de tenen te trappen. Mijn uitgebreide review van de PS Vita als Social Gaming Device kun je hier nalezen op Marketingfacts.

Ik ben bang dat de SONY PS Vita desondanks een apparaat voor de hardcore gamers zal blijven en het moeilijker zal krijgen dan in de tijd van de SONY PSP, toen alleen de Nintendo DS nog een soort van concurrent was, maar met een hele andere doelgroep. Nu er met de iPad/iPhone/iPodTouch een hele nieuwe groep gebruikers bij is gekomen, maar ook de gamers van Nintendo en SONY worden aangesproken, zal het nog zwaarder worden.

Een paar feiten die het vooral moeilijk maken voor de PS Vita om het grote publiek te behouden/winnen:

  1. Weinig apps. Als je dacht dat de Apple App Store een onneembaar fort was, probeer dan maar eens een app geplaatst te krijgen in de Playstation Store. Zelfs Youtube of Instagram ontbreken hier. Overigens ook een gemiste kans geweest op de PS3, het perfecte platform voor Media Apps.
  2. Prijsvoering. Een PS Vita game in de winkel kost als gauw €44,95. Gelukkig heeft SONY door dat de toekomst in downloads ligt en doet maar liefst, jawel, 5 euro van de prijs online. Als Stve Jobs hier CEO was geweest, waren er aardig wat koppen gesneld.
  3. Eigen formaat geheugen. De SONY Memorystick had toch een wijze les moeten zijn geweest, maar ze proberen het hier gewoon weer opnieuw. In plaats van een Micro SD-kaart, een eigen formaat aan geheugenkaart.
  4. Kwaliteit camera. De foto’s die je hiermee kan maken zijn nog redelijk, maar de filmpjes erbarmelijk. Goed genoeg voor de fantastische AR-games, maar meer dan dat wil je dan ook niet doen met de PS Vita. Tuurlijk, de kosten waren een stuk hoger geweest met een betere lens en sensor, maar zo ook het genot.
  5. Muziek en films. OK, er wordt van alles getoond en beloofd. Voorlopig geen iTunes of Spotify-achtige situaties en als er iets te kopen valt, zal dat alleen nog maar van SONY ENtertainment zijn. Destijds wilde SONY zich al niet bij iTunes voegen en dacht een eigen platform te kunnen ontwikkelen, hier gaan ze volgens mij wederom de fout in.
  6. EBooks. Iets wat ze wel op de rit hebben zijn eBooks. Op de eReaders van SONY kun je zelfs rechtstreeks boeken van bol.com kopen. Laat die functie nou net weer niet op de PS Vita zitten.
  7. Groot. De Samsung Galaxy Note zit ook al zo moeilijk tussen de tablets en Smartphones, de PS Vita is dan ook nog eens dikker met allerlei knoppen. Echt lekker even in je broek steken doe je hem niet, maar een brief erop tikken kan (gelukkig dan maar) ook niet.
  8. Touchscreen op de achterkant. Het lijkt een soort wanhoopspoging om met iets te komen wat de rest nog niet heeft, maar naast alle controllers, een touchscreen aan de voorkant, is dit extraatje aan de achterkant een perfecte manier om RSI op te lopen.

Is de PS Vita daarom een slechte koop? Zeker niet! Er is natuurlijk ook veel goeds:

  1. Games. De games die beschikbaar zijn voor de PS Vita zijn erg goed. Een Little Big Planet zal het niet winnen van een Mario op de NIntendo DS als het gaat om populariteit. Het is ziet er 20x keer beter uit en is een stuk creatiever
  2. Display. Met 5-inch een stuk groter dan de concurrenten en prachtig scherp en helder.
  3. Prijs. €250 voor de versie zonder 3G en €299 met 3G. Een tikje boven de iPod Touch en Nintendo DS, maar gezien het display en krachtige processor wel te rechtvaardigen.
  4. Potentie. De processor is 2 keer zo krachtig als die van een iPad. Hoewel nu nog begrensd (wegens batterijverbruik en hitte ontwikkeling), kun je hier PS3-achtige kwaliteit op leveren. Komt daarbij het mobiele aspect en de originele AR-mogelijkheden. Als het publiek de PS VIta wat opstarttijd geeft, kunnen er nog mooie dingen volgen.

Wrath of the Titans

door Sander op 14/04/2012 in film, recensie met 0 Reacties

Op de bonnefooi naar een willekeurige film gaan, kan soms goed uitpakken, maar meestal is het slim om van te voren de synopsis even door te nemen. Als je naar Saving Private Ryan gaat, omdat je Tom Hanks zo romantisch vond in Sleepless in Seattle, kan het toch een teleurstellende ervaring worden.

Met Wrath of the Titans wist ik wat ik kon verwachten, ik had redelijk genoten van zijn voorganger Clash of the Titans en had me dan ook ingesteld op een avond met heftige effecten, sublaag wat de stoelen laat trillen en 3D waardoor je gaat bukken als de brokstukken voorbij vliegen. Als er dan nog een beetje verhaal inzit, prima, dat maakt het alleen nog wat leuker.

Met die effecten en dat sublaag zit het wel goed bij Wrath of the Titans, maar het verhaal en vooral de opbouw ervan was zo in grote tegenstelling met de kwaliteit van de effecten, dat zelfs die op een gegeven moment me niet meer konden bekoren. De film was nog niet begonnen en Zeus (Liam Neeson) laat zijn zoon weten dat het binnenkort wel eens afgelopen kan zijn met de wereld. Normaal zou een film dan nog een uur opbouwen naar het punt dat het ook echt misgaat en kun je je verlekkeren aan alle ellende die de helden te wachten staat. Dat uur werd hier domweg overgeslagen en monster nr.1 komt gelijk het dorp binnenrennen en brand als een draak het dorp aan de grond gelijk af.

Wat je wel merkt in dit soort b-films met een tripple-a budget is dat de topacteurs de rol niet voor het geld hebben aangenomen, maar om hun acteerkwaliteiten te tonen.  Nee, serieus, als je het slechtste scenario ooit, zo kan benaderen alsof je oscar ervanaf hangt, nou, petje af. Normaal zou je in een deuk liggen als de goden Zeus en Hades, Liam Neeson en Ralph Fiennes, verkleed als Gandalf en Saruman, rondlopend en vijanden afwerend alsof ze The Force bezitten en dan zeggen “come on, let’s have some fun, like when were young”. Zelfs als die tekst gezongen zou worden door Bruce Springsteen, zou je nog in een deuk liggen. Nou, dit keer niet, dit keer heb je respect voor deze goden.

← Older Entries
 
UA-1226714-1